Gul

Önümü arkami bilmiyorum

Azaldigini duyup duyup karanlikta

Beni ayakta tutan gözlerinin

 

Ellerini aliyorum sabaha kadar seviyorum

Ellerin beyaz tekrar beyaz tekrar beyaz

Ellerinin bu kadar beyaz olmasindan korkuyorum...

istasyonda tren oluyor biraz

Ben bazen yolunu bulamayan bir adamim

 

Gülü aliyorum yüzüme sürüyorum

Her nasilsa sokaga düsmüp

Kolumu kanadimi kiriyorum

Bir kan oluyor bir kiyamet bir çalgi

Ve zurnanin ucunda yepyeni bir çingene...

YALANDI

YALANDI
Yalandi biliyorum
Gülümseyerek baktigin her yüz yalandi
Ellerimi tutan, gözlerimi öpen
Ben biliyorum bana her gülen,
Her seviyorum diyen yalandi...
Tipki yasamak gibi, ölmek gibi
Hatta dayanamayip yarida kesmek gibi
Her ögün yedigim yemek,
içtigim her bardak su gibi, yalandi...
Hic kanamadim, hiç doyamadim,
Yazik ki hiçbir yalani dogrulayamadim
Yine de her yalandan bir dogru çikarmaya çalistim
Her yalani iyice yogurup kendime çevirmeye ugrastim
Sonunda hayatin bana verdigi tek sey
Diyebilirim ki yanlislarima ve yalanlarima giydirebilecegim,